Witamy w serwisie Wydawnictwa Ubezpieczeń

Mapa strony

Stosownie do przepisów Kodeksu pracy, pracownikowi, spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Oznacza to, że niezbędnym warunkiem prawa do odprawy jest ustanie stosunku pracy w związku z przejściem na rentę. Ponieważ przepisy nie zawierają definicji, jak należy rozumieć „związek z przejściem na rentę”, pomocne może być w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego. W ocenie tego Sądu jest faktem bezspornym, że pobieranie przez pracownika świadczenia rehabilitacyjnego bezpośrednio po wyczerpaniu zasiłku chorobowego dowodzi, że osoba ta nie odzyskała zdolności do pracy. A zatem jeżeli z powodu choroby pracownika, która rozpoczęła się w czasie istnienia stosunku pracy i trwała nieprzerwanie po jego zakończeniu, przyznano temu pracownikowi rentę z datą późniejszą niż rozwiązanie umowy o pracę, to nie traci on prawa do wypłaty odprawy rentowej, bowiem w istocie rzeczy przeszedł na rentę w sposób bezpośredni po ustaniu stosunku pracy. Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy np. w uchwale z dnia 29 maja 1989 r., sygn. akt III PZP 19/89. Zatem w przedstawionych w pytaniu okolicznościach istotne do nabycia prawa do odprawy jest to, że pracownik w okresie pomiędzy rozwiązaniem umowy a nabyciem prawa do renty był niezdolny do pracy. Należy podkreślić, że wysokość odprawy rentowej może być wypłacona w wyższej wysokości niż przewiduje to Kodeks pracy, jeżeli taką wyższą kwotę przewidują przepisy płacowe obowiązujące u pracodawcy.

Postawa prawna:
• art. 921 Kodeksu pracy.