Witamy w serwisie Wydawnictwa Ubezpieczeń

Mapa strony

Poczynając od 1 stycznia 2003 r., przepis art. 125a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanej dalej ustawą emerytalną, zobowiązuje płatników składek do przechowywania list płacy, kart wynagrodzeń i innych dowodów, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty, przez okres 50 lat od dnia zakończenia przez ubezpieczonego pracy u danego płatnika.

Ustawowy obowiązek prowadzenia przez pracodawcę akt osobowych i płacowych został wprowadzony do Kodeksu pracy dopiero w 1996 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika.
Zgodnie z art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy, pracodawca jest zobowiązany prowadzić dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników. Obowiązki pracodawców w tym zakresie zostały szczegółowo określone w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
Przepisy tego rozporządzenia dotyczą wszystkich pracodawców bez względu na to, czy jest to pracodawca polski, czy zagraniczny. Nie ma również znaczenia forma organizacyjna czy własnościowa pracodawcy.
Rozporządzenie zawiera wykaz dokumentów, jakich pracodawca może zażądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie oraz określa sposób ich przechowywania. Zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem, oryginały dokumentów pracownik przedkłada pracodawcy jedynie do wglądu, natomiast w aktach osobowych przechowuje się ich kopie lub odpisy.

Pracownikom, którzy zostali przejęci wraz z częścią zakładu – zaświadczenie o wysokości osiąganych zarobków lub dochodu powinien wystawić nowy pracodawca. Zgodnie bowiem z art. 231 Kodeksu pracy – w razie przejęcia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy.
Zmiana pracodawcy oznacza przejęcie przez nowego właściciela wszystkich, zarówno majątkowych, jak i niemajątkowych, praw i obowiązków ze stosunku pracy. Tym samym nowy pracodawca posiada umocowanie, m. in. do wystawienia zaświadczeń o wysokości zarobków na druku Rp-7, świadectwa pracy oraz świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do pracowników, z którymi rozwiązano stosunek pracy przed przekształceniem, lub którzy pozostali i są nadal zatrudnieni w nieprzejętej części zakładu pracy, jeżeli zakład ten jest w dalszym ciągu placówką zatrudnienia i nie uległ likwidacji.
Pracodawcą właściwym do wystawienia druku Rp-7 dla pracowników pozostałych w nieprzejętej części przedsiębiorstwa lub z którymi rozwiązano stosunek pracy przed przekształceniem jest ich dotychczasowy pracodawca.
W przypadku, gdy dokumentacja płacowa nie istnieje lub uległa zniszczeniu, zaświadczenie o wysokości osiągniętych wynagrodzeń może być wydane przez pracodawcę (następcę prawnego) na podstawie danych, zawartych w aktach osobowych pracownika, np. umowy o pracę, pisma o powołaniu, mianowaniu oraz w innych pismach, określających wynagrodzenie danego pracownika.

To zalążek artykułu.
Pełną treść znajdziecie Państwo zamawiając drukowaną wersję miesięcznika w naszym sklepie internetowym
Lub korzystając z wersji elektronicznej pisma

« wróć